23
محل تبلیغ شما
23
محل تبلیغ شما
,فریدون جیرانی, سریال «تعبیر وارونه یک رویا», ترور دانشمندان هسته ای ایران,اخبار بازیگران،اخبار چهره ها،دنیای ستاره ها

فریدون جیرانی,سریال «تعبیر وارونه یک رویا»,ترور دانشمندان هسته ای ایران,جاسوسی درباره تاسیسات هسته ای,سریال های سیاسی,اخبار فرهنگی

فریدون جیرانی این روزها سخت مشغول کار است تا سریال «تعبیر وارونه یک رویا» را به پخش شبکه یک برساند.این سریال که با موضوع ترور دانشمندان هسته ای ایران و جاسوسی درباره تاسیسات هسته ای ساخته می شود یکی از معدود آثار نمایشی است که می توان آن را در ردیف سریال های سیاسی قرار داد؛ موضوعی که تاکنون در آثار نمایشی تلویزیون کمتر به آن توجه شده است..

کنکاش در فهرست سریال های تلویزیونی ای که در سال های اخیر روی آنتن رفته و به مسائل روز سیاسی پرداخته باشد، شاید جستجوگر را به آثاری کمتر از تعداد انگشتان دو دست برساند؛ سراب، راستش را بگو، پازل، خواب بلند ، ارمغان تاریکی، پروانه و با کمی اغماض، چک برگشتی و ماتادور.همه مجموعه های نمایشی تلویزیون است که بر مبنا یا با نگاهی به مسائل سیاسی روز ساخته شده است تقریبا به همین چند اسم خلاصه می شود.

حلقه مفقوده
در حالی که در جهان امروز سیاست و مسائل مرتبط به آن حرف اول و آخر را در بسیاری از مناسبات داخلی و فرامرزی کشورها می زند و آثار نمایشی متعددی، چه سینمایی و چه تلویزیونی، بر مدار و اساس آن شکل و جان می گیرد اما کمتر نشانه و ردی از این سیاست می توان در سریال ها و مجموعه های تلویزیونی خودمان گرفت.نگاهی هر چند گذرا و کوتاه به روند سریال سازی در دهه های اخیر موید این نکته است که بسیاری از مسائل و مقولات اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی دستمایه ساخت آثار نمایشی تلویزیون قرار گرفته، سیاست اما حلقه مفقوده این ترکیب است و در سریال ها و مجموعه هایی که تا امروز از رسانه ملی به نمایش درآمده است، کمتر سراغی می توان از آن گرفت.

البته همه آنچه گفته شد مربوط به مسائل سیاسی روز است و تاریخ گذشتگان و حتی معاصر را باید از این اشکال قلم گرفت که بسیاری از سریال ها و مجموعه های نمایشی تلویزیون بر اساس یا با نگاهی به رویدادها و اتفاقات سیاسی- تاریخی ساخته شده است.نمونه هایش هم سربداران، امیرکبیر، هزاردستان، تبریز در مه، میرزا کوچک خان، مدرس، در چشم باد، کلاه پهلوی و… از جمله آثار در دست تولید هم می توان به سریال معمای شاه اشاره کرد که به یک گستره نسبتا بلند تاریخی، به تخت نشستن تا افول محمدرضا پهلوی، آخرین شاه ایران می پردازد.

هجمه ها مانع ورود است
کارگردان سریال در حال ساخت معمای شاه معتقد است هجمه ها و حواشی است که کارگردانان را از ورود به حوزه ساخت سریال های سیاسی بازمی دارد.

محمدرضا ورزی در این باره می گوید: خودم هم از این واهمه دارم که پس از نمایش سریال معمای شاه چه حرف و حدیث هایی که پشت سر من و بازیگران و عوامل گفته شود. با این حال به کاری که کرده ام اعتقاد دارم حتی اگر مورد شماتت واقع شوم. رسانه ملی هم وظیفه دارد از آثار این چنینی و کارگردانانشان حمایت و پشتیبانی لازم را صورت دهد.
حسن فتحی که سریال هایی مانند مدار صفر درجه و شب دهم را ساخته، چرا باید از تلویزیون کوچ کند و به شبکه نمایش خانگی روبیاورد.

ورزی در مورد لزوم سریال سازی درباره تاریخ معاصر و بخصوص دوران پهلوی ها تصریح می کند: در 37 سال گذشته چه تلویزیون و چه سینما آن طور که باید و شاید و به صورت عمیق به این دوران و بخصوص دوره سلطنت پهلوی دوم نپرداخته اند. اتفاقا این مهم در حال حاضر ضرورت بیشتری دارد. باید سطح بصیرت نسل چهارم انقلاب را بالا برد. آشنایی این نسل با انقلاب و دوران پیش از آن در حداقل میزان ممکن است.

رهبر معظم انقلاب چند سال پیش در بازدیدشان از سازمان صدا و سیما گلایه داشتند که درخصوص پهلوی دوم کم کاری شده است. این گلایه بجا و واردی است. فیلمسازان مختلف باید به این عرصه ورود کنند؛ چه در ساخت آثار نمایشی و چه مستند. این یک نیاز است که در شرایط فعلی بیشتر احساس می شود. رسانه های بیگانه با پخش مستنداتی به تحریف تاریخ می پردازند و باید با آنها مقابله کرد. مثلا در مستند رضاشاه که از یکی از شبکه های معاند نظام پخش شد، دلیل زخم صورت او را حضورش در جنگ اعلام کردند، در حالی که رضاشاه اصولا در هیچ جنگی حاضر نبوده و زخمش هم در اثر درگیری در جریان یک بازی قمار بوده است. باید واقع بینانه و بر اساس اسناد موجود معتبر به تاریخ پرداخت و واقعیات را گفت.

نباید از بداخلاقی سیاسی واهمه داشت
چرا عوامل سریال سازی در رسانه ملی از فیلمنامه نویس، کارگردان و تهیه کننده کمتر سراغ عالم سیاست رفته و به نوعی از آن غافل مانده اند؟ این کم کاری به بی رغبتی خودشان بازمی گردد و این که سیاست را دارای جذابیت های دراماتیک و داستان پردازانه نمی دانند یا معذوریت ها و تنگناهایی را در پیش روی خود می بینند و از بیم حواشی و حرف و حدیث های احتمالی زمان پخش است که ترجیح می دهند سری را که درد نمی کند دستمال نبندند و سراغ سوژه ها و موضوعات بی حاشیه و کم دردسرتر بروند؟
به نظر مصطفی رستگاری فیلمنامه نویس، نپرداختن به موضوعات سیاسی به هراس و واهمه حاکم بر مدیران حوزه های مختلف فرهنگی بازمی گردد و این که هر چیز باید صددرصد تعیین شده و ذیل گفتمان رسمی باشد تا قابلیت پرداخت، طرح و پخش از رسانه های عمومی را پیدا کند.

رستگاری با تاکید بر این که در حوزه سیاست هم آسیب و بداخلاقی وجود دارد، می گوید: این معضلات هم جزو واقعیت های سیاسی داخلی و خارجی است و نباید از پرداخت به آنها واهمه داشت.البته ممکن است یک مدیر فرهنگی بر این باور باشد که تا راه حلی برای یک موضوع سیاسی پیدا نشده بهتر است از طرح آن خودداری شود.این ترس و واهمه مسئولان شاید قابل درک باشد اما برای مخاطب چندان مقبول و منطقی به نظر نمی رسد.باید در بزنگاه و زمان مناسب خودش به یک سری از مسائل وارد شد و به آنها پرداخت وگرنه از زمانش می گذرد و حتی ممکن است از مطالبه در سطح عمومی جامعه به یک سرخوردگی و عقده تبدیل شود.

یک زنگ خطر جدی
طرح و پرداخت یک سری از مسائل سیاسی شاید مناقشه برانگیز باشد، اما این فقط شامل10درصد از موضوعات می شود و 90درصد باقیمانده بدون اشکال است.همه می دانند در فضای سیاسی کشور بداخلاقی ها، بی انصافی ها و بی عدالتی هایی وجود دارد.این یک زنگ خطر جدی است که همین معدود پیشخوان های فرهنگی موجود در کشور کالایی ندارند که به درد مردم بخورد و پاسخگوی برخی شبهاتشان باشد.به سخره گرفتن گفتمان رسمی، این روزها در میان مردم طرفدار دارد و این یک تهدید و خطر جدی است.این گفتمان از واقعیت ها و مسائل روزمره زندگی مردم فاصله گرفته و فقط دوست دارد با همه چیزی شوخی کند.

رستگاری درباره مصائب و مشکلات فیلمنامه های سیاسی توضیح می دهد: نوشتن فیلمنامه سیاسی بسیار مشکل است.سیاست از جنس طبیعت نیست که با تصویر بتوان درباره آن حرف زد؛ از جنس درام هم نیست که در آن کنش مشاهده شود.سیاست از جنس اندیشه و کلمه است و به همین دلیل پرداخت داستانی به آن کار مشکلی به نظر می رسد.در عین حال به دلیل دردسرساز بودنش، کمتر فیلمنامه نویس و کارگردانی تمایل دارد به این حوزه ورود کند.دلیل این که تعداد چنین سریال هایی به تعداد انگشتان دو دست هم نمی رسد هم همین حواشی و تبعات احتمالی بعدی است.سیاست تعریف خودش را دارد و علوم سیاسی با نگاهی آسیب شناسانه به تصویر و هویت انسان معاصر می پردازد.

تسلط کارگردان، شرط اولیه و اصلی
ارمغان تاریکی یک مجموعه تلویزیونی است که سال 1389 به مناسبت دهه فجر از شبکه سه سیما پخش شد. سریال پروانه نیز در سال 1392 روی آنتن رفت.هر دو سریال هم با نگاهی به تاریخ و حوادث چند دهه اخیر و گروه های سیاسی فعال در این مقطع ساخته شده و نویسنده و سازنده هر دو هم جلیل سامان بود.

جلیل سامان، اشراف کارگردان به فرآیند سریال سازی و تسلط بر موضوع را اولین مولفه و فاکتور در موفقیت اثر ذکر می کند و می گوید: در آثار نمایشی سیاست محور هم مانند هر کار دیگری تسلط لازم است و در غیر این صورت، فیلمساز دچار مشکل خواهد شد.اولین وجه یک سریال سیاسی داشتن یک داستان جذاب است که بتواند در وهله اول مخاطب را سرگرم کند.در صورت فراهم بودن فاکتورهای سرگرمی و داستان جذاب، محتوای سریال می تواند بر آن سوار شده و با مخاطب عام ارتباط برقرار کرده و او را تحت تاثیر قرار دهد.

تلویزیون منعی ندارد
این کارگردان درباره دلایل پرداخت اندک به موضوعات سیاسی در آثار نمایشی تلویزیون بیان می کند: در دو سریال ارمغان تاریکی و پروانه برای انتخاب بازیگر با مشکل مواجه بودم.برخی از بازیگران حاضر به همکاری نبودند و با وجود تثبیت نظام جمهوری اسلامی ایران، تصور می کردند ممکن است این نقش آفرینی برایشان دردسرساز شود.البته تعداد این بازیگران در مجموع زیاد نیست.

وی تصریح می کند: دلیل اصلی اما این است که خود کارگردانان ترجیح می دهند کمتر سراغ چنین موضوعاتی بروند.آنها مایل هستند سراغ سوژه هایی بروند که بیشتر جنبه سرگرم کننده داشته و آسان تر بتوان به آنها پرداخت.کارگردانان زیادی دغدغه موضوعات سیاسی را ندارند و به همین دلیل به آن نمی پردازند.گمان نمی کنم از سوی تلویزیون و مدیرانش مانعی برای ساخت چنین مجموعه هایی باشد.

سیاست درهم تنیده با اجتماع
سال گذشته سریال پازل به کارگردانی ابراهیم شیبانی و با بازی رضا کیانیان، آرش مجیدی، محسن بهرامی، شقایق فراهانی و ماه چهره خلیلی از شبکه یک سیما به نمایش درآمد.در این مجموعه به حفاظت از تاسیسات انرژی هسته ای کشور و دسیسه ها و اقدامات خرابکارانه ای که دشمنان و بدخواهان در جهت آسیب رساندن به این مراکز طرح ریزی می کنند، پرداخته شده بود.پازل را محمد پیرهادی تهیه کرده بود.

پیرهادی تاکید می کند، مسائل مهم و جدی سیاسی که ارتباط قطعی با شرایط روز کشور و نسل آینده دارد باید در حوزه سریال سازی به شکل ظریف در مسائل اجتماعی تنیده شود تا اثرگذاری لازم را بر مخاطب داشته باشد.

سیاسی شدن همه امور باعث می شود، خود مسائل سیاسی هم بدرستی در رسانه ها انعکاس پیدا نکند.باید مسائل جدی سیاسی را از امور عادی جامعه تفکیک کرد.به طور مثال، موضوع هسته ای را نباید تنها در قالب سیاست ارزیابی کرد و مورد تجزیه و تجلیل قرار داد، بلکه لازم است تا فواید و اثرات آن در زندگی عادی مردم و حوزه های علمی، پزشکی، کشاورزی و زیربنایی که به همه اقشار جامعه ارتباط دارد هم بیان شود.

توجه به سیاست داخلی و خارجی
وی تصریح می کند: یک کار جدی دیگر، تفکیک مسائل داخلی از خارجی و طرح نکردن این موضوعات در سریال ها و آثار نمایشی است.دلیلش هم این است که مسائل داخلی به مقاطع خاص محدود می شود و شاید با اتمام سریال و قبل از پخش آن، به طور کامل به دست فراموشی سپرده شده باشد.آثار نمایشی تلویزیون باید نگاه خود را بیشتر بر اتفاقات سیاسی که در عرصه بین الملل و منطقه خاورمیانه در حال رخ دادن است متمرکز کنند.از این منظر، یک خلط مبحث مشاهده می شود؛ هم از طرف مدیران و هم از سوی کارگردانان.در عین حال، سیاستی که جدا از اجتماع باشد مساله مردم نخواهد بود.در حوزه نمایش، باید امور سیاسی در مسائل اجتماعی تنیده شود و مردم از نقش و تاثیر آنها در زندگی شان آگاه شوند.

این اتفاق البته باید خیلی دقیق و هنرمندانه در قالب درام و نمایش اتفاق بیفتد.
تهیه کننده پازل درباره ساخت این سریال نیز توضیح می دهد: در پازل برای اولین بار به موضوع حفاظت از داشته های علمی و هسته ای کشور پرداختیم و این که چه مشکلاتی بر سر این راه وجود دارد.دشمنان علاوه بر محدودیت ها، اعمال تحریم ها و فشارهایی که بر فناوری علمی – هسته ای کشور وارد می کنند، در عین حال با روش های بسیار پیچیده و با استفاده از دستگاه های اطلاعاتی- امنیتی خود سعی در خرابکاری صنعتی در این حوزه را دارند.

 

منبع : biografiaka.akairan.com

پاسخ دهید